Καλά Χριστούγεννα σε όλες και όλους!
Και του χρόνου με υγεία και χαρά!
|
||||
 27-11-2022
Ο Ιουστινιανός αντιμετώπισε το 532 μ.Χ. μια σοβαρή εξέγερση του λαού της Κωνσταντινούπολης, που λίγο έλειψε να του στοιχίσει το θρόνο. Η εξέγερση ξεκίνησε από τον ιππόδρομο και απλώθηκε σ’ όλη την Κωνσταντινούπολη. Σε κάποια ιπποδρομία εκπρόσωποι του δήμου των Πρασίνων, δυσαρεστημένοι απ’ τη βαριά φορολογία και την κακή διοίκηση, διαμαρτυρήθηκαν στον αυτοκράτορα. Ο Ιουστινιανός αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματα των Πρασίνων και απείλησε να τιμωρήσει τους πρωταίτιους της διαμαρτυρίας. Αυτό έγινε αφορμή να ενωθούν οι δήμοι και να κάνουν επανάσταση. Ξεχύθηκαν στους δρόμους με το σύνθημα «νίκα, νίκα». Έσπασαν τις πόρτες των φυλακών, ελευθέρωσαν τους κρατούμενους, λεηλάτησαν την Πόλη και μεγάλο μέρος της το παρέδωσαν στις φλόγες. Τότε κάηκε ο ναός της Αγίας Σοφίας και λίγο έλειψε να καούν τα ανάκτορα. Ο Ιουστινιανός βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Σκέφτηκε για μια στιγμή να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη. Όμως, την τελευταία στιγμή τον συγκράτησε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα. Τότε ο Ιουστινιανός έστειλε δικούς του ανθρώπους να αναμειχθούν με το λαό και να τον διασπάσουν. Βγήκε ο Ναρσής στον Ιππόδρομο και κατόρθωσε να πάρει μερικούς από τους Βένετους, εξαγοράζοντάς τους με χρήματα. Αυτοί άρχισαν να φωνάζουν: Ιουστινιανέ… Συ νικάς». γράφει ο Θεοφάνης Ύστερα έστειλε εναντίον των στασιαστών την αυτοκρατορική φρουρά με επικεφαλής τους στρατηγούς Ναρσή και Βελισάριο. Η φρουρά κύκλωσε το λαό στον ιππόδρομο και έγινε φοβερή σφαγή. Οι στασιαστές υποτάχτηκαν και οι δήμοι έχασαν οριστικά τη δύναμή τους. Γλωσσάρι: Οι Δήμοι ήταν οργανωμένες ομάδες λαού στην Κωνσταντινούπολη και άλλες πόλεις που ανέπτυξαν αθλητικές και πολιτικές δραστηριότητες. Οι Δήμοι της Κωνσταντινούπολης ήταν οι Βένετοι (Γαλάζιοι), οι Πράσινοι, οι Λευκοί και οι Κόκκινοι.
Ένας διάλογος στον ιππόδρομο Ο παρακάτω διάλογος έγινε στον ιππόδρομο ανάμεσα στους Πράσινους και τον αυτοκράτορα με τη βοήθεια ενός μανδάτορα, κήρυκα, πριν από τη στάση του «νίκα». Πράσινοι: Χρόνια πολλά να ‘χεις, βασιλιά Ιουστινιανέ! Εσύ νικάς! Με αδικούνε, μόνε αγαθέ, δε βαστάω πια, ξέρει ο Θεός. Φοβάμαι να σου αναφέρω το όνομα εκείνου που με αδικεί, μήπως αυτός θα ευτυχήσει περισσότερο και εγώ πάθω χειρότερα. Μανδάτορας: Δεν ξέρω κανέναν, που σε αδικεί… Πράσινοι: Αυτός που λέω πως με αδικεί βρίσκεται στα τσαγκαράδικα. Μανδάτορας: Κανένας δεν σε αδικεί… Πράσινοι: Με αδικεί ο σπαθάριος Καλοπόδιος, δέσποτα βασιλιά! Μανδάτορας: Δεν έχει λόγο να το κάνει αυτό ο Καλοπόδιος. Πράσινοι: Τότε, Δέσποτα, ποιος σκότωσε τον ξυλοπώλη; Μανδάτορας: Εσείς, τον σκοτώσατε και ανακατεύετε τους Βένετους. Πράσινοι: Τώρα, μάλιστα! Κύριε ελέησον, πόσο ταλαιπωρείται η αλήθεια. Θεοφάνους, Χρονογραφία 21-11-2022
ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
φτιάξε ένα παζλ με τον Ιουστινιανό (ΚΛΙΚ)
διαβάστε μια ενδιαφέρουσα αφήγηση της Στάσης του Νίκα εδώ
Εικονική περιήγηση στην Αγία Σοφία !Εικονική περιήγηση στην Αγία Σοφία ! Πρόκειται για μια εκπληκτική ιστοσελίδα που μας επιτρέπει να «επισκεφθούμε» μέσω διαδικτύου την Αγία Σοφία !! Χρησιμοποιείστε τις κατάλληλες εντολές και περιηγηθείτε στην αυλή, την είσοδο, τους διαδρόμους του ναού. Επιλέξτε τις υπόλοιπες περιηγήσεις της ιστοσελίδας για να περιηγηθείτε στην Κωνσταντινούπολη και το Βόσπορο. http://www.360tr.com/34_istanbul/ayasofya/english/ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΝΑΩΝ:Το βυζαντινό κράτος μεγαλώνει & φτάνει σταπαλιά σύνορα της αυτοκρατορίας
Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑΣτα χρόνια του Ιουστινιανού – 6ος αιώνας μ.Χ.
Το 527 μ.Χ. αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη έγινε ο Ιουστινιανός, ο οποίος προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις :
Οι μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού έφεραν πολλά χρήματα στα ταμεία του κράτους με τα οποία ο Ιουστινιανός οργάνωσε στρατό, έφτιαξε φρούρια στα σύνορα και βελτίωσε τους δρόμους. Στάση του Νίκα : Οι μεταρρυθμίσεις όμως αυτές επιβάρυναν το λαό με φόρους και προκάλεσαν δυσαρέσκεια. Το 532 μ.Χ ξέσπασαν ταραχές στον ιππόδρομο καθώς οι εκπρόσωποι των δήμων διαμαρτυρήθηκαν για τη βαριά φορολογία και την κακή διοίκηση. Ο αυτοκράτορας αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους και τιμώρησε κάποιους από αυτούς. Οι αντιμαχόμενες πλευρές ενώθηκαν και κραύγαζαν υβριστικά συνθήματα κατά του ίδιου του αυτοκράτορα. Οι στασιαστές πυρπόλησαν πολλά κτίρια και την Αγία Σοφία , φωνάζοντας νίκα – νίκα. Τότε ο Ιουστινιανός διέταξε τους στρατηγούς Ναρσή και Βελισάριο να καταπνίξουν τη στάση. Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό : 30.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στον ιππόδρομο. Πρώτη φροντίδα του αυτοκράτορα μετά τη στάση του Νίκα, ήταν να ξαναχτίσει την Αγία Σοφία. Ανέθεσε το χτίσιμό της σε δυο Έλληνες αρχιτέκτονες τον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο. Οι δύο αρχιτέκτονες συνδύασαν δυο παλαιότερους ρυθμούς, την ορθογώνια βασιλική και τον περίκεντρο ναό με τρούλο κι έτσι γεννήθηκε το σχέδιο της Αγίας Σοφίας κι ένας νέος ρυθμός, η βασιλική με τρούλο. Η Αγία Σοφία εγκαινιάσθηκε το 537 μ.Χ και ήταν όπως την ονειρεύτηκε ο δημιουργός της, μια λαμπρή εκκλησία. Μετά την τακτοποίηση των εσωτερικών προβλημάτων ο Ιουστινιανός οργάνωσε πολεμικές εκστρατείες με στόχο να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γι` αυτό υπέγραψε ειρήνη με τους γείτονες λαούς της Ανατολής και έκανε σκληρούς πολέμους με τους Γότθους και τους Βανδάλους στις δυτικές επαρχίες. Οι πολεμικές εκστρατείες του Ιουστινιανού κράτησαν είκοσι χρόνια και έφεραν τα παρακάτω αποτελέσματα : – Έφτασαν την αυτοκρατορία στα παλιά της σύνορα. – Ο έλεγχος του εμπορίου και των ναυτικών δρόμων της Μεσογείου πέρασε στα χέρια του Βυζαντίου. – Ο στρατός και η άμυνα αποδυναμώθηκαν. – Τα οικονομικά της αυτοκρατορίας εξαντλήθηκαν και οι πολίτες ήταν δυσαρεστημένοι που πλήρωναν το βάρος. 25-10-2022 Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί από Χειμάρρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο. Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως. Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήπτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ’ τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα […] Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν’ απαντούμε, απ’ τ’ άλλο μέρος να ’ρχονται, οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι όπου κατόπι σαν ακούγανε για πού τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα. Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι. «Όι όι, μάνα μου», «όι όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ’λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου. Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνώτα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς. Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες. 24-10-2022Μαθηματικά: βιβλίο μαθηματικών σ. 29, σ. 30 τα πολλαπλάσια και το ΕΚΠ στο πράσινο πλαίσιο και τα παραδείγματα δίπλα βιβλίο εργασιών: σ. 29, ασκήσεις 1,2,4,5 Ιστορία, βιβλίο, σ. 26-27, «Η Κωνσταντινούπολη οχυρώνεται και στολίζεται με έργα τέχνης». Δείτε και την παρουσίαση παρακάτω. 24-10-2022
|
||||
| Η ΙΣΤΟΡΙΑ των Αμπελοκήπων, με λίγα λόγια |
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ
Οι Αμπελόκηποι είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας.Είναι συνοικία του Δήμου Αθηναίων και βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του Δήμου. Θα μπορούσαμε να ορίσουμε νοητά τα όρια της συνοικίας από γνωστά κτήρια: το Ιπποκράτειο νοσοκομείο, τα νοσοκομεία Λαϊκό και Παίδων, το νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, τον ουρανοξύστη «Απόλλων», το γήπεδο του Παναθηναϊκού (της «Λεωφόρου»), το μαιευτήριο Έλενα και την Αμερικανική Πρεσβεία. Δεν είναι περίεργο που η συνοικία ορίζεται από τόσα νοσοκομεία: επειδή είχε πολύ υγιεινό κλίμα, προπολεμικά ήταν σχεδόν αποκλειστικά περιοχή νοσοκομείων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παρουσίασε ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση. Είναι ίσως η βολικότερη περιοχή διαμονής της Αθήνας, εξυπηρετείται από μετρό, λεωφορεία και τρόλλεϋ και, λόγω των συγκοινωνιακών υποδομών, έχει εξελιχθεί σε οικονομικό και επιχειρηματικό κέντρο. Στην περιοχή εδρεύουν μεγάλες επιχειρήσεις, πρεσβείες ξένων χωρών, οργανισμοί κ.λπ. Η ετυμολογία των Αμπελοκήπων είναι αμφίβολη: πιθανότατα η ονομασία έχει προέλθει από τις ονομασίες «άμπελοι» και «κήποι» διότι είναι εξακριβωμένο ότι στην περιοχή υπήρχαν αμπέλια. Ωστόσο κάποιοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από την λέξη «αλωπεκή», ονομασία του αρχαίου δήμου που υπήρχε στην περιοχή ή από παραφθορά της λέξης Αγγελόκηποι. ΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ
|
Κάποτε στους Αμπελοκήπους
Αμπελόκηποι, στη συμβολή των λεωφόρων Βασ. Σοφίας και Μεσογείων. Σχεδόν μια δεκαετία χωρίζει τις δυο αυτές φωτογραφίες. Η πρώτη, μας πάει πίσω στο 1963. Στο κέντρο της φωτογραφίας φαίνεται η βίλλα Μαργαρίτα. Η Μεσογείων διατηρεί ακόμα μια εικόνα τελείως διαφορετική, με το σύνολο σχεδόν των παλιών κτισμάτων να μην έχουν δώσει τη θέση τους στις πολυκατοικίες. Αυτό θα γίνει τα αμέσως επόμενα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Επιπλέον, αποτελεί μια οδική αρτηρία με περιορισμένο πλάτος. Αυτό επίσης θα αλλάξει σύντομα, εφόσον η ανακατασκευή και διαπλάτυνση της είχε αποφασιστεί από το καλοκαίρι του 1962. Για να γίνει αυτό, ήταν απαραίτητος ο καθορισμός νέας οικοδομικής γραμμής ενώ, σταδιακά, τα επόμενα χρόνια θα απαλλοτριωθούν τμήματα από τον προαύλιο χώρο της βίλλας Μαργαρίτα για αυτό το σκοπό.
Η κυκλοφορία των οχημάτων στον κόμβο της Βασ. Σοφίας με τη Μεσογείων γινόταν αποκλειστικά με τη βοήθεια τροχονόμου, ελλείψει φωτεινών σηματοδοτών.
Η δεύτερη φωτογραφία μας πάει στο 1974. Τίποτα δεν είναι το ίδιο. Η λεωφόρος Μεσογείων έχει σημαντικά αυξημένο πλάτος, ενώ πλέον οι πολυκατοικίες αποτελούν τον κανόνα. Η βίλλα Μαργαρίτα αποτελεί παρελθόν ήδη από το 1970 και, στη θέση της ανεγείρεται το κτίριο της Κτηματικής Τράπεζας (φαίνεται σε προχωρημένο στάδιο κατασκευής). Το σπιτάκι δίπλα, επί της Βασ. Σοφίας, εξακολουθεί να υπάρχει όμως, τα επόμενα χρόνια δε θα γλυτώσει τη κατεδάφιση. Δεξιά, τα παλιά χαμηλά κτίσματα, έχουν δώσει τη θέση τους στον Πύργο Αθηνών, ο οποίος είχε εγκαινιαστεί το 1971. Πλέον, η εικόνα είναι πολύ κοντά σε αυτό που ξέρουμε και σήμερα. Από τότε, λίγα έχουν αλλάξει στο συγκεκριμένο σημείο, με σημαντικότερο τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που αφορούν τη λεωφόρο Μεσογείων.
Βίλλα Μαργαρίτα
Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας & Μεσογείων
Αμπελόκηποι.
Αθήνα 20 Απριλίου 1965
Λεγόταν “Βίλλα Μαργαρίτα”. Οικοδομήθηκε με κόκκινη πελεκητή πέτρα στις αρχές τού 1900 και περιήλθε στην ιδιοκτησία τού πολύστροφου και πλουσίου την εποχή εκείνη, πρώην μαγείρου τών Ανακτόρων τού Βασιλέως Γεωργίου Α’ και ήδη επιτυχημένου επιχειρηματία-ξενοδόχου, του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία» , Ευσταθίου Λάμψα.
Περιελάμβανε 32 δωμάτια, πυργίσκους, γραφικά τελειώματα τα οποία έμοιαζαν με πολεμίστρες, τρούλλο με αλεξικέραυνο, πυκνοφυτευμένο κήπο κ.λπ. Ήταν στη γωνία Βασ. Σοφίας και Μεσογείων, εκεί όπου σήμερα είναι το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας (πρώην Κτηματικής), απέναντι από τον Πύργο Αθηνών (του οποίου η θέση είναι δεξιά της Βίλλας όπως την βλέπουμε στη φωτογραφία). Γκρεμίστηκε κατά τη διάρκεια της χούντας, τη δεκαετία του 1970, περίπου την ίδια εποχή με τις Φυλακές Αβέρωφ (στην Αλεξάνδρας, εκεί όπου τώρα είναι το “Θέμιδος Μέλαθρον”). Είχε γίνει τότε θέμα στις εφημερίδες και η “εξήγηση” που δόθηκε από το αρμόδιο υπουργείο ήταν [περίπου] ότι “δεν εντάσσεται στην ελληνική αρχιτεκτονική παράδοση, άρα δεν χρειάζεται να χαρακτηριστεί διατηρητέο”…
ΠΗΓΗ Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ
27-09-2022Γλώσσα: βιβλίο εργασιών: σ. 12, δες και παρακάτω παρουσίαση με τίτλο «Πάρτι στη λίμνη». Αντιγραφή και ορθογραφία η τελευταία παράγραφος. Άσκηση 6, σ. 13
Μαθηματικά: βιβλίο εργασιών: σ. 9, άσκηση 1, πρόβλημα 1 και 2 και σ. 10, προβλήματα 5 και 6
Ιστορία: Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μια υπερδύναμη του αρχαίου κόσμου