16-03-2017

Οι Μεγάλες Δυνάμεις αλλάζουν τη στάση τους απέναντι στους Έλληνες

Το 1821, οι Μεγάλες Δυνάμεις ακολουθώντας τη γραμμή της Ιερής Συμμαχίας καταδικάζουν την επανάσταση. Ήταν η εποχή που η Ιερή Συμμαχία καταδίκαζε κάθε επαναστατικό κίνημα.

(Ιερή Συμμαχία : Το 1815, οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης θα συγκροτήσουν την Ιερή Συμμαχία, με σκοπό να καταστείλουν κάθε φιλελεύθερη επανάσταση ή κίνημα στην Ευρώπη. Συμμετείχαν, η Ρωσία, η Αυστρία, η Πρωσία και αργότερα, η Αγγλία και η Γαλλία)

Μετά το 1823, αλλάζουν σιγά – σιγά στάση για να εξυπηρετήσουν καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή. Ας μην ξεχνάμε και τα δάνεια που έδωσαν οι Άγγλοι στην ελληνική κυβέρνηση.

Τον Ιούλιο του 1827, υπογράφεται η Συνθήκη του Λονδίνου (Ιουλιανή συνθήκη) : Οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφασίζουν ότι οι δυο εμπόλεμες πλευρές (Έλληνες και Οθωμανοί) υποχρεωτικά θα κάνουν ανακωχή και θα αρχίσουν διαπραγματεύσεις για αυτονομία της Ελλάδας. Οι Οθωμανοί δεν δέχονται τη συνθήκη.

Η αδιάλλακτη στάση τους οδηγεί στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827) όπου οι στόλοι Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας νίκησαν και κατέστρεψαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Αμέσως μετά ξεκινάει Ρωσοτουρκικός πόλεμος που τελειώνει με ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτές οι εξελίξεις μετατόπισαν τη στάση των Μεγάλων Δυνάμεων που το 1830 με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου αποφασίζουν την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Λίγο αργότερα ρυθμίζονται τα σύνορα του νέου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους : περιλαμβάνουν την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τις Κυκλάδες και τη Στερεά Ελλάδα μέχρι τη γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού.

Ναυμαχία Ναυαρίνου : τα γεγονότα

Ο συμμαχικός στόλος εισήλθε στην Πύλο την 8/20 Οκτωβρίου και άρχισε να παίρνει θέσεις μάχης.
Ο Κόδριγκτον, πάνω στο πλοίο του «Ασία» (84 πυροβόλα), έλαβε μήνυμα ότι «ο Ιμπραήμ δεν είχε δόσει την άδεια για να εισέλθει ο συμμαχικός στόλος στο λιμάνι», στο οποίο απάντησε ότι «δεν ήλθε για να λάβει διαταγές αλλά για να δώσει» και ότι «αν ριχτεί πυροβολισμός κατά του συμμαχικού στόλου θα καταστρέψει τον τουρκικό, και ότι δεν θα λυπηθεί αν του δοθεί αυτή η ευκαιρία
Μια βρετανική λέμβος με σημαία κήρυκος προσέγγισε ένα αιγυπτιακό πυρπολικό με σκοπό να του ζητήσει να απομακρυνθεί. Οι Αιγύπτιοι πυροβόλησαν πρώτοι και σκότωσαν αξιωματικό που επέβαινε στην λέμβο. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών και σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν περισσότεροι ναυτικοί μέσα στην λέμβο. Παρόμοιο επεισόδιο έγινε και σε άλλο σημείο. Από τον οθωμανικό στόλο ρίχτηκαν πυροβολισμοί και προς το πλοίο Sirene του Γάλλου ναυάρχου.. Ο Κόδριγκτον έστειλε τον Έλληνα πρωρέα Μιχαήλ να ζητήσει από τον Αιγύπτιο ναύαρχο να παραμείνει ουδέτερος. Αφού ο Μιχαήλ παρέδωσε το μήνυμα, ενώ επέστρεφε στη λέμβο δέχθηκε εν ψυχρώ πυροβολισμό από Τούρκο ναυτικό, ο οποίος διέκρινε ότι ο απεσταλμένος του Άγγλου ναυάρχου ήταν Έλληνας. Ο Δεριγνύ από την πλευρά του ζήτησε επίσης από την πλησίον του Αιγυπτιακή φρεγάτα να μην ανοίξει πυρ. Ωστόσο, η ένταση δεν ήταν δυνατόν πλέον να ελεγχθεί. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, κρίνοντας ότι έχει υπεροχή άνοιξε πυρ κατά συμμαχικών πλοίων και η ναυμαχία άρχισε σε όλη τη διάταξη των πλοίων. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος υπερτερούσε αριθμητικά και ταυτόχρονα υποστηριζόταν από πυροβόλα των γύρω φρουρίων.

Σε κρίσιμη στιγμή της ναυμαχίας μπήκε στο λιμάνι ο Ρωσικός στόλος από οκτώ πλοία. Λεπτομερείς περιγραφές της μάχης αναφέρουν ότι τα πλοία ήταν τόσο κοντά μεταξύ τους, ώστε εμπλέκονταν τα ξάρτια τους οι δε ναύτες έβαλαν ακόμα και με πιστόλια. Μέχρι ώρα 5 το απόγευμα τα πλείστα των τουρκοαιγυπτιακών πλοίων είχαν καταστραφεί ή παραδοθεί. Οι απώλειες των Οθωμανών υπολογίζονταν σε 6.000 ενώ μόνο πάνω στην τουρκική και αιγυπτιακή ναυαρχίδα οι νεκροί και οι τραυματίες ήταν περίπου 1.000. Από τη συμμαχική πλευρά οι νεκροί και τραυματίες ήταν 654 άνδρες εκ των οποίων 272 Βρετανοί, 184 Γάλλοι και 198 Ρώσοι. Ο Δεριγνύ ανέφερε ότι «στην ιστορία δεν υπήρξε μεγαλύτερη καταστροφή στόλου». Στη διάρκεια της μάχης το «Ασία» είχε δεχτεί πάνω από 170 βολές και είχε πάθει ζημιές στην εξάρτησή του. Ο Κόδριγκτον δέχτημε μια βολή μουσκέτου που του τρύπησε το μανίκι στο ύψος του καρπού ενώ το ρολόι και το πανωφόρι του καταστράφηκαν από θραύσματα ξύλου.

Την επομένη ημέρα οι σύμμαχοι απαίτησαν από τον Ιμπραήμ, που στο μεταξύ είχε καταφύγει στα βουνά της Μεσσηνίας, να υψώσει λευκή σημαία σε όλα τα φρούρια με την απειλή ότι αν ριχτεί έστω και ένας πυροβολισμός θα θεωρηθεί ως κήρυξη πολέμου. Οι Οθωμανοί αποδέχτηκαν και υπεγράφη ανακωχή πάνω στην ναυαρχίδα του Κόδριγκτον.
Είναι η τελευταία σημαντική ναυμαχία στην ιστορία που διεξήχθη εξ ολοκλήρου με ιστιοφόρα σκάφη. Επίσης ποτέ στην ιστορία του πολέμου των κανονιοφόρων ιστιοφόρων δεν βρέθηκαν τόσα πολλά πλοία,με τόσο μεγάλη δύναμη πυρός, συγκεντρωμένα σε ένα τόσο περιορισμένο χώρο.
πηγή : http://el.wikipedia.org

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

07-03-2017

Γ΄ Εθνοσυνέλευση, 1827, Τροιζήνα

Η Α΄ Εθνοσυνέλευση έγινε το 1821. Η Β΄ Εθνοσυνέλευση πραγματοποιήθηκε το 1823. Γιατί χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να γίνει η Γ΄ Εθνοσυνέλευση;

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευση είχε οριστεί να γίνει το 1824 αλλά λόγω των πολεμικών επιχειρήσεων αναβλήθηκε.

Μάλιστα, ξεκίνησε το 1846 στην Επίδαυρο, αλλά σταμάτησε τις εργασίες της λόγω της πτώσης του Μεσολογγίου και συνεχίστηκε το 1827 στην Τροιζήνα.

Χάρτης της ανατολικής Πελοποννήσου. Διακρίνεται η Επίδαυρος, το Ναύπλιο και η Τροιζήνα.

Στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση ψηφίζεται νέο πιο δημοκρατικό σύνταγμα και εκλέγεται κυβερνήτης της χώρας ο Ιωάννης Καποδίστριας. Επίσης, εκλέγονται αρχηγοί του στρατού και του στόλου οι Άγγλοι Τσωρτς και Κόχραν.

Αυτές οι αποφάσεις αντανακλούν την αδυναμία των ηγετικών επαναστατικών ομάδων να αναλάβουν τη διακυβέρνηση του νέου κράτους.

Μελέτησε την απόφαση της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης.

  • Ποια επιχειρήματα στηρίζουν την εκλογή του Καποδίστρια ως κυβερνήτη; Για ποιους λόγους δηλαδή, οι ηγετικές ομάδες της επανάστασης αναγνωρίζουν σε αυτό το κείμενο ότι δεν μπορούν να αναλάβουν οι ίδιες τη διακυβέρνηση ;
  • Για πόσα χρόνια εκλέγεται κυβερνήτης ο Καποδίστριας ;
  • Ποιος θα κυβερνά μέχρι να φτάσει ο Καποδίστριας στην Ελλάδα ;
  • Ποια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη ευνοείται κατά τη γνώμη σου από αυτή την απόφαση ; Γιατί ;

06-03-2017

Οι φιλέλληνες και η συμβολή τους στην επανάσταση

Ευρωπαίοι αξιωματικοί και φιλέλληνες

Σε προηγούμενες ενότητες μιλήσαμε για τους φιλέλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων. Για παράδειγμα μιλήσαμε για τον Ιταλό Γκαλίνα που συμμετείχε στη σύνταξη του πρώτου ελληνικού συντάγματος. Τι ήταν όμως οι φιλέλληνες ;

Φιλέλληνες ονομάζονται οι ξένοι υπήκοοι (κυρίως Ευρωπαίοι) που εμπνεύστηκαν από την επανάσταση του ’21 και βοήθησαν τους εξεγερμένους Έλληνες με διάφορους τρόπους :

-          Κάποιοι ήρθαν και πολέμησαν δίπλα στους Έλληνες επαναστάτες. Περίπου 1.200 φιλέλληνες συμμετείχαν σε διάφορες μάχες της ελληνικής επανάστασης.

-          Κάποιοι άλλοι οργάνωσαν φιλελληνικές οργανώσεις, μοίραζαν ανακοινώσεις, έγραφαν σε εφημερίδες, έστελναν στους Έλληνες χρήματα και εφόδια, προσπαθούσαν να επηρεάσουν τις κυβερνήσεις των χωρών τους.

Έρανος για τον Αγώνα των Ελλήνων , Γαλλία 1826

Οι φιλέλληνες ήταν άνθρωποι που εμπνεύστηκαν από τις ιδέες της γαλλικής επανάστασης ή από την αρχαία Ελλάδα.

Οι πιο γνωστοί φιλέλληνες ήταν ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ και ο Άγγλος ποιητής Λόρδος Μπάυρον.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (1802 –1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.
Ήταν ανάμεσα στους ένθερμους υποστηρικτές της ελληνικής υπόθεσης. Εκφράζει τις ιδέες του, στην ποιητική συλλογή «Τα Ανατολίτικα», που κυκλοφορεί το 1829, με αναφορές στην Ελληνική Επανάσταση και σε κορυφαία γεγονότα, όπως η Σφαγή της Χίου.

Ο Λόρδος Βύρων ήταν Άγγλος ποιητής, από τους σημαντικότερους φιλέλληνες.
Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1824 στο Μεσολόγγι, ύστερα από πυρετό. ήταν τότε μόνο 37 ετών.
Η συμβολή του στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας υπήρξε μεγάλη. Τόσο με το ποιητικό του έργο όσο και με την παρουσία του ενίσχυσε το φιλελληνικό ρεύμα.

 ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

01-03-2017

Πάμε θέατρο;

Ψηλά πάνω από την πόλη, σε μια πελώρια κολόνα, ορθωνόταν το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα. Ήταν διακοσμημένος ολόκληρος με λεπτά φύλλα ατόφιου χρυσού, τα μάτια του ήταν δύο αστραφτερά ζαφείρια κι ένα μεγάλο πορφυρό ρουμπίνι έλαμπε στη λαβή του ξίφους του…

 

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας έχει ζήσει πίσω από τον φράχτη ενός παλατιού, δίχως έγνοιες και σκοτούρες, πάντα ξέγνοιαστος και χαμογελαστός.

Όταν θα φύγει από τη ζωή, ένα χρυσό άγαλμα στήνεται σε μία πλατεία της πόλης προς τιμήν του. Παρατηρώντας τον κόσμο από ψηλά μέσα από το άγαλμά του, ο πρίγκιπας ανακαλύπτει μιαν άλλη πλευρά της καθημερινότητας: τη φτώχεια, την ασχήμια, τη διαφθορά και την υποκρισία.

Κάθε βράδυ δακρύζει για όλα τα άσχημα που συμβαίνουν γύρω του.

Ώσπου, ένα μικρό χελιδόνι, κουρνιάζει στα πόδια του.

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας θα βρει έναν πολύτιμο σύμμαχο. Μαζί θα βοηθήσουν τους ανθρώπους με κάθε δυνατό τρόπο σε μια υπέροχη ιστορία ανιδιοτέλειας, φιλίας και αγάπης.

 

 

 

* Η διασκευή βασίστηκε στο παραμύθι του Όσκαρ Ουάιλντ και στο υλικό που προέκυψε από τους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών κατά τη διάρκεια της πρόβας.

«Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας» εκδόθηκε το 1888, μαζί με άλλα παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ σε μία σπουδαία συλλογή με τίτλο «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας και άλλα παραμύθια». Στην ίδια συλλογή ανήκουν «Ο εγωιστής γίγαντας» και «Το αηδόνι και το τριαντάφυλλο».

 

Ο Όσκαρ Ουάιλντ (1854-1900), ήταν Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, ποιητής, δραματουργός και κριτικός.

Έχοντας περάσει από διάφορα είδη γραπτού λόγου καθ” όλη την δεκαετία του 1880, γεύτηκε την δόξα σαν θεατρικός συγγραφέας στο Λονδίνο στις αρχές της επόμενης δεκαετίας.

Στις μέρες μας έχει γίνει γνωστός για το μοναδικό του μυθιστόρημα (Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ), τις συνθήκες φυλάκισής του καθώς και τον πρόωρο θάνατό του.

Το 1888 εκδόθηκε Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας κι άλλα παραμύθια (The happy prince and other tales), μια συλλογή από παραμύθια, είδος με το οποίο ο συγγραφέας είχε καταπιαστεί στο παρελθόν, δημοσιεύοντας ιστορίες του στα έντυπα μέσα της εποχής.

Δύο ενδιαφέρουσες εκδοχές του έργου:

O ευτυχισμένος πρίγκιπας, Πάνος Κατσιμίχας

Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ – ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ


28-02-2017

Πολιορκία της Ακρόπολης – Προσπάθειες να διατηρηθεί επαναστατημένη η Στερεά

 

Πολιορκία της Ακρόπολης :  Ο Κιουταχής κατευθύνεται στην Αθήνα (1826) την οποία την κυριεύει όλη εκτός από 

την Ακρόπολη.

Την Ακρόπολη την υπερασπίζεται αποτελεσματικά ο Γκούρας με τη φρουρά.

Οι Έλληνες έπρεπε πάση θυσία να κρατήσουν ελεύθερη την Ακρόπολη για να διατηρήσουν την επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα.

 

-  Οι μάχες του Καραϊσκάκη : Η αρχιστρατηγία στη Στερεά ανατίθεται στο Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Αποφασίζει πως πρέπει να κόψει τον ανεφοδιασμό του Κιουταχή από τη Θεσσαλία.

Πιστεύει πως με αυτόν τον τρόπο θα τον αναγκάσει να υποχωρήσει. Νικάει τους Οθωμανούς σε δύο μάχες, στο Δίστομο και την Αράχοβα και κατευθύνεται προς την Αττική στην οποία στήνει στρατόπεδο στο Κερατσίνι (1827).

 

 

 

-      Η μάχη του Φαλήρου : Η κυβέρνηση διορίζει δύο Άγγλους στρατιωτικούς, τους Τσωρτς και Κόχραν, αρχηγούς του στρατού και του στόλου αντίστοιχα.

Οι δύο Άγγλοι αποφασίζουν κατά μέτωπο επίθεση στον Κιουταχή για να απελευθερώσουν την Ακρόπολη, παρά τις αντιρρήσεις του Καραϊσκάκη.

Την παραμονή της μάχης, και ενώ ο Καραϊσκάκης είχε δώσει εντολή να μην εμπλακούν σε αψιμαχίες με τους Τούρκους, ένα μικροεπεισόδιο παίρνει διαστάσεις μάχης και ο Καραϊσκάκης σκοτώνεται.

Το αποτέλεσμα της μάχης του Φαλήρου που ακολούθησε ήταν καταστροφικό για την ελληνική πλευρά. Πολλοί από τους οπλαρχηγούς χάνουν τη ζωή τους και η φρουρά της Ακρόπολης αναγκάζεται να συνθηκολογήσει (1827).

 Ο θάνατος του Καραϊσκάκη παραμένει ένα άλυτο ιστορικό μυστήριο. Κάποιοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η σφαίρα που τον τραυμάτισε θανάσιμα προήλθε από το τουρκικό στρατόπεδο, κάποιοι άλλοι όμως ισχυρίζονται ότι προήλθε από το ελληνικό στρατόπεδο. Η αντιπαράθεση γύρω από αυτό το γεγονός και η ιστορική αναζήτηση συνεχίζεται καθώς δεν υπάρχουν αποδείξεις που μπορούν να τεκμηριώσουν τη μια ή την άλλη εκδοχή.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

24-02-2017

Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (1825 – 1826)

Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο. Στην αρχή οι πολιορκημένοι κατάφερναν να αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των Οθωμανών. Ο Μιαούλης κατάφερνε να σπάει τον αποκλεισμό από τη θάλασσα και να εφοδιάζει το Μεσολόγγι με τρόφιμα.

Το Δεκέμβριο του 1825 φτάνει στο Μεσολόγγι ο στόλος και ο στρατός του Ιμπραήμ. Η κατάσταση στο Μεσολόγγι έχει γίνει απελπιστική.

Οι Μεσολογγίτες μετά από τον στενό αποκλεισμό από τους Τουρκοαιγυπτίους, την αδυναμία της κυβέρνησης να βοηθήσει και την αποτυχία του Μιαούλη να σπάσει τον αποκλεισμό αποφασίζουν να επιχειρήσουν έξοδο ανάμεσα από το εχθρικό στρατόπεδο. Η έξοδος έγινε τον Απρίλιο του 1826.  Ο αιφνιδιασμός που περίμεναν οι Μεσολογγίτες δεν πέτυχε γιατί οι Τουρκοαιγύπτιοι είχαν ενημερωθεί για την έξοδο.

Η θυσία του Μεσολογγίου,  πλημμύρισε τους άλλους Έλληνες και τους Ευρωπαίους με αισθήματα θαυμασμού.

1η Φάση της πολιορκίας:
Από τον Απρίλιο ως το Δεκέμβριο του 1825 κράτησε η πρώτη φάση της πολιορκίας, και στο διάστημα αυτό οι Τούρκοι έφτασαν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων από το τείχος.
Μια ισχυρή επίθεση του Κιουταχή στις 21 Ιουλίου 1825 απέτυχε και τρεις μέρες αργότερα μια ελληνική νυκτερινή αντεπίθεση προκάλεσε σοβαρότατες απώλειες στο τουρκικό στρατόπεδο. Στο μεταξύ ελληνικά πλοία είχαν διασπάσει το θαλάσσιο αποκλεισμό και είχαν εφοδιάσει τους πολιορκουμένους με τροφές και πολεμοφόδια, ενώ στις αρχές Αυγούστου η άμυνα του Μεσολογγίου ενισχύθηκε με 1500 ακόμα άντρες. Μετά τις άκαρπες επιθέσεις του ο Κιουταχής αποσύρθηκε στις γύρω υπώρειες και κατά διαστήματα βομβάρδιζε την πόλη, χωρίς όμως την ασφυκτική πίεση των πρώτων μηνών.2η Φάση της πολιορκίας:
Το Δεκέμβριο του 1825 άρχιζε η δεύτερη φάση της πολιορκίας όταν ο Ιμπραήμ έφτασε στο Μεσολόγγι με ισχυρή δύναμη (10.000 άνδρες), αποφασισμένος να το καταλάβει. Μετά την απόρριψη από τους πολιορκούμενους της πρότασής του για παράδοση, η πολιορκία έγινε στενότερη και από το Φεβρουάριο οι πολιορκούμενοι πιέζονταν από τις επιθέσεις των Αιγυπτίων και από την πείνα. Τα νησάκια της λιμνοθάλασσας, προπύργια του Μεσολογγίου, έπεσαν στα χέρια του εχθρού, εκτός από την Κλείσοβα, που η νίκη των Ελλήνων υπήρξε θριαμβευτική. Οι πολιορκούμενοι μάταια περίμεναν την ενίσχυσή τους από το Ναύπλιο, και η προσπάθεια του ελληνικού στόλου να λύσει την πολιορκία από τη θάλασσα αποδείχτηκε αδύνατη. Μόνη λύση μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που διαρκώς χειροτέρευαν, απέμεινε η έξοδος.Η ΕΞΟΔΟΣ
Οι πολιορκημένοι, απελπισμένοι πια, πήραν την οριστική απόφαση να επιχειρήσουν έξοδο τη νύχτα της 10ης Απριλίου προς την 11η, Κυριακή των Βαΐων, και ειδοποίησαν σχετικά τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να προσπαθήσουν να φέρουν αντιπερισπασμό στους Τούρκους. Αποφάσισαν να σκοτώσουν όλους τους αιχμαλώτους, καθώς και τα γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Ενώ η πρώτη απόφαση πραγματοποιήθηκε, τη δεύτερη απέτρεψε ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ. Οι ασθενείς και τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στα πιο οχυρά σπίτια και εκεί να πεθάνουν πολεμώντας. Το μεσημέρι της 10ης Απριλίου καταρτίστηκε το σχέδιο και το δειλινό άρχισαν όλοι να μαζεύονται στις προσδιορισμένες θέσεις. Κατά τις 6.30 ακούστηκε επάνω στο Ζυγό η ομοβροντία του ελληνικού επικουρικού σώματος, που είχε φθάσει από τη Δερβέστικα. Όταν νύχτωσε οι περισσότεροι της φρουράς είχαν βγει έξω από την πόλη και περίμεναν το σύνθημα του ξεκινήματος. Το σχέδιό τους όμως προδόθηκε και οι Τουρκοαιγύπτιοι άρχισαν να τους κτυπούν με πυκνά πυρά κανονιών και τουφεκιών. Τελικά οι Έλληνες αποφάσισαν να κινηθούν” όρμησαν οι άνδρες των δύο πρώτων σωμάτων με τα γιαταγάνια και τα σπαθιά τους επάνω στις εχθρικές γραμμές. Καμιά δύναμη δεν ήταν ικανή να αναχαιτήσει το χείμαρρο εκείνο των απελπισμένων. Ο καθένας τους κοίταζε πως να ανατρέψει τα εμπόδια που βρίσκονταν μπροστά του και να περάσει. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από το τρίτο σώμα των γυναικοπαίδων η φωνή «οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά!» και αποχωρίστηκαν μερικοί από τα δύο πρώτα σώματα. Η σύγκρουση ήταν φονικότατη. Οι Έλληνες ανατρέπουν όποιον βρουν μπροστά τους και προχωρούν αφήνοντας πίσω πολλούς νεκρούς. Την πορεία τους συνόδευσαν δύο εκρήξεις από την πόλη. Η πρώτη από την έκρηξη των υπονόμων και η άλλη από την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης με τον ηρωικό Χρήστο Καψάλη. Οι Έλληνες είχαν απώλειες και από τους κρυμμένους στα διάφορα υψώματα και τις χαράδρες Αλβανούς. Μολαταύτα αντιμετώπιζαν με σταθερότητα τον αόρατο εχθρό.
Είχε αρχίζει να γλυκοχαράζει η Κυριακή των Βαΐων, όταν η μάχη έπαψε. Εκεί επάνω μόνο, στην κορυφή του Ζυγού, μπόρεσαν να αναπνεύσουν λίγο ελεύθερα. Από τους 3000 στρατιωτικούς που πήραν μέρος στην έξοδο, μόνο 1300 σώθηκαν. οι υπόλοιποι 1700 σκοτώθηκαν στις συμπλοκές της εξόδου. Από τις γυναίκες, 13 μόνο Σουλιώτισσες σώθηκαν και από τα παιδιά τρία ή τέσσερα. Οι απώλειες των Τουρκοαιγυπτίων υπολογίστηκαν σε 5000. Τη ντροπή του ελληνικού εμφυλίου πολέμου εξαγνίζει η θυσία μιας πόλης και των αγωνιστών της.Η θυσία του Μεσολογγίου, που επί 12 ολόκληρους μήνες αντιστάθηκε ηρωικά, προώθησε το ελληνικό ζήτημα, όσο καμιά άλλη ελληνική νίκη: πλημμύρισε τους άλλους Έλληνες και τους Ευρωπαίους με αισθήματα θαυμασμού για τους άνδρες της φρουράς του και τον ηρωικό πληθυσμό του Μεσολογγίου. Πραγματικά σπάνια συναντά κανείς στις σελίδες της ιστορίας παραδείγματα παρόμοιας υπεράνθρωπης ψυχικής αντοχής. Οι φλόγες του Μεσολογγίου θέρμαναν τις καρδιές των πολιτισμένων λαών και τους ξεσήκωσαν σε μια αληθινή σταυροφορία για την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους.«Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι» Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ

πηγή : http://www.e-logistiki.gr/mesologgi.html
21-02-2017

Το τουρκοαιγυπτιακό σχέδιο (1824 – 1825) – ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

Ο σουλτάνος αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τον σουλτάνο της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλυ για να αντιμετωπίσει τους Έλληνες. Το κοινό τους σχέδιο προέβλεπε τα εξής:

 

Οι αιγυπτιακές δυνάμεις με αρχηγό τον Ιμπραήμ θα επιχειρούσαν στο νότιο Αιγαίο (Κρήτη, Κάσο) και την Πελοπόννησο, ενώ οι τουρκικές δυνάμεις στο βόρειο Αιγαίο και στη Στερεά. Στο τέλος, Τούρκοι και Αιγύπτιοι, θα χτυπούσαν τα νησιά και όσες περιοχές παρέμεναν επαναστατημένες.

 

- Το ελληνικό ναυτικό δεν μπόρεσε να αντιδράσει στις επιχειρήσεις των Τουρκοαιγυπτίων λόγω του εμφύλιου πολέμου και οι Αιγύπτιοι κινήθηκαν ανενόχλητοι εναντίον της Κρήτης και της Κάσου. Ταυτόχρονα, οι Τούρκοι επιτίθενται και καταστρέφουν τα Ψαρά (1824).

Ο ελληνικός στόλος ανοίγεται  στο Αιγαίο και έτσι καταφέρνει  να αντιμετωπίσει τις τουρκικές επιθέσεις στη Σάμο. Στην ναυμαχία του Γέροντα (1824) ο ελληνικός στόλος, με ναύαρχο τον Μιαούλη, αντιμετώπισε νικηφόρα τον ενωμένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος αποσύρεται σε ασφαλές μέρος και το σχέδιό του στη θάλασσα αποτυγχάνει.

- Ο Ιμπραήμ αποβίβασε τον στρατό του στην Πελοπόννησο το 1825. Οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να τον εμποδίσουν επειδή ήταν διαιρεμένοι από τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Κολοκοτρώνης και άλλοι οπλαρχηγοί ήταν φυλακισμένοι. Ο υπουργός Εσωτερικών Παπαφλέσσας πρότεινε την αποφυλάκισή τους.

Ο ίδιος συγκέντρωσε στρατό και οχυρώθηκε στο Μανιάκι της Μεσσηνίας για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ.

Στη μάχη που δόθηκε σκοτώθηκε ο ίδιος και όλοι του οι άνδρες, δίνοντας ένα υψηλό παράδειγμα αυτοθυσίας.

 

 

 

 

 

Το φίλημα του Ιμπραήμ στο νεκρό Παπαφλέσσα. Λάδι. Ανδρ. Γεωργιάδη.

 

-  Μετά τη μάχη στο Μανιάκι, η κυβέρνηση έδωσε γενική αμνηστία. Διορίζει τον Κολοκοτρώνη αρχιστράτηγο.

Ο Ιμπραήμ καταφέρνει να καταλάβει την Τριπολιτσά και κατευθύνεται προς το Ναύπλιο.

Στην πορεία του για το Ναύπλιο αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, από τον Υψηλάντη.

Ο Κολοκοτρώνης καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τον στρατό του Ιμπραήμ, γιατί είναι καλά οργανωμένος από Ευρωπαίους αξιωματικούς και αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει με κλεφτοπόλεμο, κάτι που βοηθούσε την επανάσταση να διατηρηθεί.

Ταυτόχρονα, η  ελληνική κυβέρνηση ανέθεσε στο Γάλλο συνταγματάρχη Κάρολο Φαβιέρο να οργανώσει τακτικό στρατό.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

20-02-2017

Την Επανάσταση κλονίζουν εσωτερικές διαμάχες και συγκρούσεις (1823 – 1824)

Από την αρχή της Ελληνικής Επανάστασης το ζήτημα της εξουσίας και του ελέγχου του νέου κράτους, που επιθυμούσαν να δημιουργήσουν οι Έλληνες, προκαλούσε συχνά εντάσεις και διαμάχες μεταξύ των επαναστατημένων. Αρχικά την πολιτική εξουσία κατέλαβε η υπάρχουσα διοικητική αριστοκρατία : οι πρόκριτοι στην Πελοπόννησο και τα νησιά (πρόκριτοι και εφοπλιστές) και οι Φαναριώτες στη Στερεά Ελλάδα.
Οι συνεχείς επιτυχίες, ωστόσο, των Ελλήνων στο πεδίο της μάχης, έδιναν ιδιαίτερο κύρος και μεγάλη αίγλη στους οπλαρχηγούς, οι

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

οποίοι ζητούσαν μεγαλύτερη συμμετοχή στην εξουσία. Η αντίθεση των πολιτικών και όσων διέθεταν προεπαναστατικά εξουσία (πρόκριτοι, ιεράρχες, Φαναριώτες) και αυτών που διακρίθηκαν στις μάχες και θεωρούσαν αυτονόητο δικαίωμα τους τη συμμετοχή στα κοινά (οπλαρχηγοί, Φιλικοί), αλλά και οι τοπικές αντιθέσεις και οι προσωπικές φιλοδοξίες οδήγησαν τελικά σε εμφύλια διαμάχη. Πίσω από αυτές τις διαμάχες διαφαίνονταν ήδη τα διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα ανάμεσα στις προεπαναστατικές ομάδες εξουσίας (πρόκριτοι, πλοικτήτες, ιεράρχες, Φαναριώτες), τους Φαναριώτες και τους έμπορους, τους οπλαρχηγούς και τα σώματα των παλαιών κλεφταρματολών αλλά και τους αγροτικούς πληθυσμούς.
Αρχικά (φθινόπωρο 1823-καλοκαίρι 1824) συγκρούστηκαν δύο παρατάξεις με επικεφαλής τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αντιπρόεδρο του Εκτελεστικού και Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, πρόεδρο του Βουλευτικού. Όταν ο τελευταίος εξασφάλισε την υποστήριξη των ισχυρότερων προκρίτων της Πελοποννήσου και της Ύδρας, ο Κολοκοτρώνης αναγκαστικά υποχώρησε.
Κατόπιν (Ιούλιος 1824-Ιανουάριος 1825), ο Μαυροκορδάτος και οι Υδραίοι συμμάχησαν με τον Ιωάννη Κωλέττη, που επηρέαζε πολλούς

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος

οπλαρχηγούς της Στερεάς Ελλάδας, και απέκλεισαν τους Πελοποννήσιους από την εξουσία. Όταν οι τελευταίοι συνασπίστηκαν, στρατεύματα από τη Στερεά λεηλάτησαν τη βόρεια Πελοπόννησο αναγκάζοντας τους Πελοποννήσιους να συνθηκολογήσουν. Οι νικητές φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, που λίγο αργότερα δολοφονήθηκε. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης είδε το γιο του Πάνο να σκοτώνεται στην εμφύλια διαμάχη.
Στον εμφύλιο πόλεμο θα νικήσουν οι πολιτικοί και οι κοινωνικές ομάδες των Φαναριωτών και των πλούσιων εφοπλιστών των νησιών. Η δυσάρεστη συνέπεια θα είναι η Επανάσταση να στερηθεί έμπειρων και ικανών οπλαρχηγών, όπως ο Κολοκοτρώνης.
Τα δύο αυτά χρόνια της σύγκρουσης των Ελλήνων μεταξύ τους αποδυνάμωσαν τον επαναστατικό  Αγώνα και μάλιστα σε μια κρίσιμη στιγμή που οι Οθωμανοί Τούρκοι οργανώνονταν για να καταστείλουν την Ελληνική Επανάσταση. Ο σουλτάνος θα συμμαχήσει με τον πασά της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλυ με σκοπό να καταπνίξουν την Επανάσταση. Ο απελευθερωτικός αγώνας θα περάσει στην πιο δύσκολη και κρίσιμη φάση του, με τον κίνδυνο οι Έλληνες να ηττηθούν.
Τα πρώτα δάνεια της Ελλάδας
  • Στα χρόνια της επανάστασης, οι Έλληνες ζήτησαν και πήραν από τους Άγγλους, δυο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών.
  • Το πρώτο,  το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Έλληνες πή­ραν στα χέρια τους μόλις 278.000 λίρες.
  • Το δεύτερο, το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες. Η διαφορά κρατήθηκε από τους Άγγλους δανειστές, για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες των διαφόρων επι­τήδειων.
  • Το πρώτο δάνειο κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο πόλεμο για την εξαγορά των Ρουμελιωτών και την εξόντωση των καπεταναίων του Μοριά, και το μεγαλύτερο μέρος του καρπώθηκαν οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες.
  • Το δεύτερο δάνειο προοριζόμενο για τη δημιουργία τακτικού στρατού και σύγχρονου πολεμικού ναυτικού, χάθηκε σε κερδοσκοπικές παραγγελίες πλοίων, που δεν ήλθαν ποτέ στην Ελλάδα και σε μεσιτείες, αμοιβές και προμήθειες. 
  • Και την πιο κρίσιμη στιγμή της Επανάστασης οι Έλληνες σκοτώνονταν σε έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο σπαταλήθηκε ολόκληρο το πρώτο δάνειο.
  • Η Επανάσταση ηττήθηκε στρατιωτικά και χρειάστηκε η στρατιωτική επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων για να αποχωρήσουν οι Οθωμανοί και έτσι, η Ελλάδα δέθηκε στο άρμα της Αγγλίας.
  • Για τις 1.100.000 λίρες, που κι απ΄αυτές κάτι λιγοστές φτάσανε μέχρι την Ελλάδα, γιατί οι περισσότερες φαγώθηκαν από τους ναυπηγούς της Αγγλίας και της Αμερικής και το λόρδο Κόχραν, το ελληνικό κράτος χρωστούσε το 1854 στους Άγγλους  κεφαλαιούχους πάνω από…..οχτώ εκατομμύρια λίρες!
12-02-2017

Η πολιτική οργάνωση του αγώνα : Β΄ Εθνοσυνέλευση, 1823, Άστρος

Η Β” Εθνοσυνέλευση (1823) συνήλθε στο Άστρος της Αρκαδίας. Στην Εθνοσυνέλευση αυτή ψηφίστηκε Σύνταγμα (αναθεωρήθηκε το προηγούμενο Σύνταγμα της Επιδαύρου) και αποφασίστηκε να καταργηθούν οι τοπικές κυβερνήσεις, προκειμένου να ενισχυθεί η κεντρική διοίκηση.

Ένα από τα σημαντικά σημεία της Δεύτερης Εθνοσυνέλευσης είναι η κατάργηση της αρχιστρατηγίας, απόφαση που αν και χωρίς αναφορά στο όνομά του, κατάργησε τη θέση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία. Αυτή η διακήρυξη αρχίζει με τις φράσεις:

«Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. Ενώ δε αι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας Τούρκους εις άδου, και φρούρια απέκτησαν, και την επικράτειαν εξησφάλισαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων, αντηχήσας, διετάραξε το Βυζάντιον, ευτύχησε το έθνος να διακηρύξη εν Επιδαύρω κατά πρώτον ως έθνος, την ανεξαρτησίαν του, να νομοθετήσει και εθνικήν να καταστήση διοίκησιν».

Οι διαμάχες ανάμεσα στους προκρίτους και τους στρατιωτικούς για τον έλεγχο της εξουσίας οδήγησαν στη δημιουργία τριών πολιτικών κομμάτων: του Αγγλικού, που το υποστήριζαν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και οι Υδραίοι, του Γαλλικού, με τον Ιωάννη Κωλέττη και τους Ρουμελιώτες και του Ρωσικού, υπό την επιρροή του Κολοκοτρώνη και των οπλαρχηγών της Πελοποννήσου.

Μελέτη πηγής

Μελέτησε το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη

 

 

 

Σε ποιο γεγονός αναφέρεται εδώ ο Κολοκοτρώνης;

Πότε γίνεται ;

Ποια ήταν τα αντίπαλα κόμματα και ποιοι οι συσχετισμοί ;

Ποια πρόσωπα πήγαν με τον Κολοκοτρώνη και ποια με τους αντιπάλους του;

Γιατί ο Κολοκοτρώνης είναι απογοητευμένος από τη στάση του Μαυρομιχάλη;

Να επισημάνετε τα σημεία όπου :

α. οι δυο πλευρές εμφανίζονται αντίθετες

β. η μια πλευρά επιχειρεί να πείσει την άλλη με επιχειρήματα

γ. η μια πλευρά επιχειρεί να εκβιάσει την άλλη

δ. γίνονται υποχωρήσεις και συμβιβασμοί

Έχει αρχίσει εμφύλιος πόλεμος όταν εξελίσσονται αυτά τα γεγονότα ;

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

 

 

08-02-2017

Γλώσσα Στ΄ δημοτικού. Το μηχάνημα. Ευγένιος Τριβιζάς

Πιστεύετε ότι οι μηχανές βλάπτουν ή εξυπηρετούν τους ανθρώπους;

Προβληματισμός πάνω σε ένα ερώτημα

Τι ήταν οι Λουδίτες ;

Λουδισμός ή Λουδιτισμός (αγγλ. Luddism) είναι κίνημα που ξεκίνησε τον 19o αιώνα στην Αγγλία, από υφαντουργούς οι οποίοι εξεγέρθηκαν κατά των νεοκατασκευασθέντων μηχανημάτων της βιομηχανικής επανάστασης, που σκοπό είχαν τη μείωση του εργατικού προσωπικού και κατά συνέπεια την έκλειψη της εργασίας τους ως τεχνίτες. Οι Λουδίτες μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους από, χαμηλόμισθους και χαμηλής κατάρτισης, εργάτες που χειρίζονταν τους ηλεκτροκίνητους αργαλειούς, τις μηχανές ραψίματος και τις μηχανές γνεσίματος, κατέφυγαν σε εχθροπραξίες με την κυβέρνηση της Βρετανίας και τον βρετανικό στρατό, κυρίως από το 1811 μέχρι το 1813.

 

Η ακριβής προέλευση του ονόματος Λουδισμός και Λουδίτες είναι ασαφής, αλλά κυρίαρχη άποψη είναι ότι ονομάστηκαν έτσι από τον Νεντ Λουντ (Ned Ludd), ο οποίος λέγεται ότι έσπασε δυο μηχανές γνεσίματος το 1779.

Απεικόνιση του 1844 που δείχνει δύο άντρες να καταστρέφουν με σφυριά, μιας πρώτης μορφής, ηλεκτροκίνητο αργαλειό.

Τον Μάρτιο του 1811 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες επιθέσεις εξαγριωμένων εργατών σε εργοστάσια και βιοτεχνίες. Στόχος δεν ήταν κάποιος επιχειρηματίας ή εργοδότης, αλλά οι μηχανές που είχαν εισβάλει στην παραγωγική διαδικασία. Οι εργάτες πίστευαν ότι εξαιτίας τους θα έχαναν τις δουλειές τους. Οι επιθέσεις εναντίον των μηχανών έμειναν στην ιστορία για την αγριότητά τους. Οι εργάτες μουντζούρωναν τα πρόσωπά τους για να μην είναι αναγνωρίσιμοι και εισεβάλαν, κυρίως τις νύχτες, σε οποιαδήποτε παραγωγική μονάδα χρησιμοποιούσε μηχανές. Με τσεκούρια, σφυριά, βαριοπούλες και ό,τι άλλο μέσο διέθεταν, χτυπούσαν με μανία τις μηχανές μέχρι να τις καταστρέψουν εντελώς. Σε κάποιες περιπτώσεις έβαζαν φωτιά στα εργοστάσια. Οι επιθέσεις γενικεύτηκαν και οι εργάτες δημιούργησαν κίνημα. Το κίνημα των Λουδιτών που δραστηριοποιήθηκε στην καρδιά της Βρετανίας, στο Γιορκ, το Μάντσεστερ και το Νόττινχαμ, από το 1811 έως το 1816 με κορύφωση το 1812.

Η βιομηχανική επανάσταση ήταν σε εξέλιξη και οι σαρωτικές αλλαγές στο χώρο της παραγωγής είχαν τρομοκρατήσει την εργατική τάξη. Μέχρι το ξέσπασμα του κινήματος των Λουδιτών, είχαν σημειωθεί μεμονωμένες αντιδράσεις από μικροτεχνίτες και εργάτες, που είχαν περισσότερο το χαρακτήρα της προσωπικής αντεκδίκησης. Το 1811 όμως οι εργάτες κυρίως στην κλωστοϋφαντουργία, είχαν πειστεί ότι η εισαγωγή των μηχανών στην παραγωγή ήταν επικίνδυνη για το μέλλον τους και αποφάσισαν να αντιδράσουν.

Ο αριστοκράτης Λόρδος Βύρων στηλίτευσε τα μέτρα καταστολής εναντίον των Λουδιτών.

Τα μέλη του κινήματος των Λουδιτών έβρισκαν υποστηρικτές στην εργατική τάξη. Πολλοί αγρότες τους ακολούθησαν καταστρέφοντας και εκείνοι μηχανές. Ένας από τους συμπαθούντες των Λουδιτών ήταν και ο λόρδος Βύρωνας, ο οποίος το 1812, όταν η τότε κυβέρνηση κατέθεσε νομοσχέδιο για την αυστηρή τιμωρία τους, εκφώνησε λόγο υπέρ τους. Η υποστήριξη του Βύρωνα εκφράζεται και μέσα από το ποίημά του Ωδή προς τους Λουδίτες.

πηγές :

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

http://www.mixanitouxronou.gr/loudites-to-kinima-ton-ergaton-pou-espage-tis-michanes-ton-ergostasion-gia-na-min-afxithi-i-anergia-tous-kremagan-ke-tous-iperaspistike-o-lordos-viron/