28-02-2017

Πολιορκία της Ακρόπολης – Προσπάθειες να διατηρηθεί επαναστατημένη η Στερεά

 

Πολιορκία της Ακρόπολης :  Ο Κιουταχής κατευθύνεται στην Αθήνα (1826) την οποία την κυριεύει όλη εκτός από 

την Ακρόπολη.

Την Ακρόπολη την υπερασπίζεται αποτελεσματικά ο Γκούρας με τη φρουρά.

Οι Έλληνες έπρεπε πάση θυσία να κρατήσουν ελεύθερη την Ακρόπολη για να διατηρήσουν την επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα.

 

–  Οι μάχες του Καραϊσκάκη : Η αρχιστρατηγία στη Στερεά ανατίθεται στο Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Αποφασίζει πως πρέπει να κόψει τον ανεφοδιασμό του Κιουταχή από τη Θεσσαλία.

Πιστεύει πως με αυτόν τον τρόπο θα τον αναγκάσει να υποχωρήσει. Νικάει τους Οθωμανούς σε δύο μάχες, στο Δίστομο και την Αράχοβα και κατευθύνεται προς την Αττική στην οποία στήνει στρατόπεδο στο Κερατσίνι (1827).

 

 

 

–      Η μάχη του Φαλήρου : Η κυβέρνηση διορίζει δύο Άγγλους στρατιωτικούς, τους Τσωρτς και Κόχραν, αρχηγούς του στρατού και του στόλου αντίστοιχα.

Οι δύο Άγγλοι αποφασίζουν κατά μέτωπο επίθεση στον Κιουταχή για να απελευθερώσουν την Ακρόπολη, παρά τις αντιρρήσεις του Καραϊσκάκη.

Την παραμονή της μάχης, και ενώ ο Καραϊσκάκης είχε δώσει εντολή να μην εμπλακούν σε αψιμαχίες με τους Τούρκους, ένα μικροεπεισόδιο παίρνει διαστάσεις μάχης και ο Καραϊσκάκης σκοτώνεται.

Το αποτέλεσμα της μάχης του Φαλήρου που ακολούθησε ήταν καταστροφικό για την ελληνική πλευρά. Πολλοί από τους οπλαρχηγούς χάνουν τη ζωή τους και η φρουρά της Ακρόπολης αναγκάζεται να συνθηκολογήσει (1827).

 Ο θάνατος του Καραϊσκάκη παραμένει ένα άλυτο ιστορικό μυστήριο. Κάποιοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η σφαίρα που τον τραυμάτισε θανάσιμα προήλθε από το τουρκικό στρατόπεδο, κάποιοι άλλοι όμως ισχυρίζονται ότι προήλθε από το ελληνικό στρατόπεδο. Η αντιπαράθεση γύρω από αυτό το γεγονός και η ιστορική αναζήτηση συνεχίζεται καθώς δεν υπάρχουν αποδείξεις που μπορούν να τεκμηριώσουν τη μια ή την άλλη εκδοχή.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

24-02-2017

Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (1825 – 1826)

Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο. Στην αρχή οι πολιορκημένοι κατάφερναν να αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των Οθωμανών. Ο Μιαούλης κατάφερνε να σπάει τον αποκλεισμό από τη θάλασσα και να εφοδιάζει το Μεσολόγγι με τρόφιμα.

Το Δεκέμβριο του 1825 φτάνει στο Μεσολόγγι ο στόλος και ο στρατός του Ιμπραήμ. Η κατάσταση στο Μεσολόγγι έχει γίνει απελπιστική.

Οι Μεσολογγίτες μετά από τον στενό αποκλεισμό από τους Τουρκοαιγυπτίους, την αδυναμία της κυβέρνησης να βοηθήσει και την αποτυχία του Μιαούλη να σπάσει τον αποκλεισμό αποφασίζουν να επιχειρήσουν έξοδο ανάμεσα από το εχθρικό στρατόπεδο. Η έξοδος έγινε τον Απρίλιο του 1826.  Ο αιφνιδιασμός που περίμεναν οι Μεσολογγίτες δεν πέτυχε γιατί οι Τουρκοαιγύπτιοι είχαν ενημερωθεί για την έξοδο.

Η θυσία του Μεσολογγίου,  πλημμύρισε τους άλλους Έλληνες και τους Ευρωπαίους με αισθήματα θαυμασμού.

1η Φάση της πολιορκίας:
Από τον Απρίλιο ως το Δεκέμβριο του 1825 κράτησε η πρώτη φάση της πολιορκίας, και στο διάστημα αυτό οι Τούρκοι έφτασαν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων από το τείχος.
Μια ισχυρή επίθεση του Κιουταχή στις 21 Ιουλίου 1825 απέτυχε και τρεις μέρες αργότερα μια ελληνική νυκτερινή αντεπίθεση προκάλεσε σοβαρότατες απώλειες στο τουρκικό στρατόπεδο. Στο μεταξύ ελληνικά πλοία είχαν διασπάσει το θαλάσσιο αποκλεισμό και είχαν εφοδιάσει τους πολιορκουμένους με τροφές και πολεμοφόδια, ενώ στις αρχές Αυγούστου η άμυνα του Μεσολογγίου ενισχύθηκε με 1500 ακόμα άντρες. Μετά τις άκαρπες επιθέσεις του ο Κιουταχής αποσύρθηκε στις γύρω υπώρειες και κατά διαστήματα βομβάρδιζε την πόλη, χωρίς όμως την ασφυκτική πίεση των πρώτων μηνών.2η Φάση της πολιορκίας:
Το Δεκέμβριο του 1825 άρχιζε η δεύτερη φάση της πολιορκίας όταν ο Ιμπραήμ έφτασε στο Μεσολόγγι με ισχυρή δύναμη (10.000 άνδρες), αποφασισμένος να το καταλάβει. Μετά την απόρριψη από τους πολιορκούμενους της πρότασής του για παράδοση, η πολιορκία έγινε στενότερη και από το Φεβρουάριο οι πολιορκούμενοι πιέζονταν από τις επιθέσεις των Αιγυπτίων και από την πείνα. Τα νησάκια της λιμνοθάλασσας, προπύργια του Μεσολογγίου, έπεσαν στα χέρια του εχθρού, εκτός από την Κλείσοβα, που η νίκη των Ελλήνων υπήρξε θριαμβευτική. Οι πολιορκούμενοι μάταια περίμεναν την ενίσχυσή τους από το Ναύπλιο, και η προσπάθεια του ελληνικού στόλου να λύσει την πολιορκία από τη θάλασσα αποδείχτηκε αδύνατη. Μόνη λύση μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που διαρκώς χειροτέρευαν, απέμεινε η έξοδος.Η ΕΞΟΔΟΣ
Οι πολιορκημένοι, απελπισμένοι πια, πήραν την οριστική απόφαση να επιχειρήσουν έξοδο τη νύχτα της 10ης Απριλίου προς την 11η, Κυριακή των Βαΐων, και ειδοποίησαν σχετικά τους Έλληνες του στρατοπέδου της Δερβέκιστας να προσπαθήσουν να φέρουν αντιπερισπασμό στους Τούρκους. Αποφάσισαν να σκοτώσουν όλους τους αιχμαλώτους, καθώς και τα γυναικόπαιδα για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Ενώ η πρώτη απόφαση πραγματοποιήθηκε, τη δεύτερη απέτρεψε ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ. Οι ασθενείς και τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στα πιο οχυρά σπίτια και εκεί να πεθάνουν πολεμώντας. Το μεσημέρι της 10ης Απριλίου καταρτίστηκε το σχέδιο και το δειλινό άρχισαν όλοι να μαζεύονται στις προσδιορισμένες θέσεις. Κατά τις 6.30 ακούστηκε επάνω στο Ζυγό η ομοβροντία του ελληνικού επικουρικού σώματος, που είχε φθάσει από τη Δερβέστικα. Όταν νύχτωσε οι περισσότεροι της φρουράς είχαν βγει έξω από την πόλη και περίμεναν το σύνθημα του ξεκινήματος. Το σχέδιό τους όμως προδόθηκε και οι Τουρκοαιγύπτιοι άρχισαν να τους κτυπούν με πυκνά πυρά κανονιών και τουφεκιών. Τελικά οι Έλληνες αποφάσισαν να κινηθούν’ όρμησαν οι άνδρες των δύο πρώτων σωμάτων με τα γιαταγάνια και τα σπαθιά τους επάνω στις εχθρικές γραμμές. Καμιά δύναμη δεν ήταν ικανή να αναχαιτήσει το χείμαρρο εκείνο των απελπισμένων. Ο καθένας τους κοίταζε πως να ανατρέψει τα εμπόδια που βρίσκονταν μπροστά του και να περάσει. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από το τρίτο σώμα των γυναικοπαίδων η φωνή «οπίσω, οπίσω, μωρέ παιδιά!» και αποχωρίστηκαν μερικοί από τα δύο πρώτα σώματα. Η σύγκρουση ήταν φονικότατη. Οι Έλληνες ανατρέπουν όποιον βρουν μπροστά τους και προχωρούν αφήνοντας πίσω πολλούς νεκρούς. Την πορεία τους συνόδευσαν δύο εκρήξεις από την πόλη. Η πρώτη από την έκρηξη των υπονόμων και η άλλη από την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης με τον ηρωικό Χρήστο Καψάλη. Οι Έλληνες είχαν απώλειες και από τους κρυμμένους στα διάφορα υψώματα και τις χαράδρες Αλβανούς. Μολαταύτα αντιμετώπιζαν με σταθερότητα τον αόρατο εχθρό.
Είχε αρχίζει να γλυκοχαράζει η Κυριακή των Βαΐων, όταν η μάχη έπαψε. Εκεί επάνω μόνο, στην κορυφή του Ζυγού, μπόρεσαν να αναπνεύσουν λίγο ελεύθερα. Από τους 3000 στρατιωτικούς που πήραν μέρος στην έξοδο, μόνο 1300 σώθηκαν. οι υπόλοιποι 1700 σκοτώθηκαν στις συμπλοκές της εξόδου. Από τις γυναίκες, 13 μόνο Σουλιώτισσες σώθηκαν και από τα παιδιά τρία ή τέσσερα. Οι απώλειες των Τουρκοαιγυπτίων υπολογίστηκαν σε 5000. Τη ντροπή του ελληνικού εμφυλίου πολέμου εξαγνίζει η θυσία μιας πόλης και των αγωνιστών της.Η θυσία του Μεσολογγίου, που επί 12 ολόκληρους μήνες αντιστάθηκε ηρωικά, προώθησε το ελληνικό ζήτημα, όσο καμιά άλλη ελληνική νίκη: πλημμύρισε τους άλλους Έλληνες και τους Ευρωπαίους με αισθήματα θαυμασμού για τους άνδρες της φρουράς του και τον ηρωικό πληθυσμό του Μεσολογγίου. Πραγματικά σπάνια συναντά κανείς στις σελίδες της ιστορίας παραδείγματα παρόμοιας υπεράνθρωπης ψυχικής αντοχής. Οι φλόγες του Μεσολογγίου θέρμαναν τις καρδιές των πολιτισμένων λαών και τους ξεσήκωσαν σε μια αληθινή σταυροφορία για την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους.«Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι» Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ

πηγή : http://www.e-logistiki.gr/mesologgi.html
21-02-2017

Το τουρκοαιγυπτιακό σχέδιο (1824 – 1825) – ο Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο

Ο σουλτάνος αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τον σουλτάνο της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλυ για να αντιμετωπίσει τους Έλληνες. Το κοινό τους σχέδιο προέβλεπε τα εξής:

 

Οι αιγυπτιακές δυνάμεις με αρχηγό τον Ιμπραήμ θα επιχειρούσαν στο νότιο Αιγαίο (Κρήτη, Κάσο) και την Πελοπόννησο, ενώ οι τουρκικές δυνάμεις στο βόρειο Αιγαίο και στη Στερεά. Στο τέλος, Τούρκοι και Αιγύπτιοι, θα χτυπούσαν τα νησιά και όσες περιοχές παρέμεναν επαναστατημένες.

 

– Το ελληνικό ναυτικό δεν μπόρεσε να αντιδράσει στις επιχειρήσεις των Τουρκοαιγυπτίων λόγω του εμφύλιου πολέμου και οι Αιγύπτιοι κινήθηκαν ανενόχλητοι εναντίον της Κρήτης και της Κάσου. Ταυτόχρονα, οι Τούρκοι επιτίθενται και καταστρέφουν τα Ψαρά (1824).

Ο ελληνικός στόλος ανοίγεται  στο Αιγαίο και έτσι καταφέρνει  να αντιμετωπίσει τις τουρκικές επιθέσεις στη Σάμο. Στην ναυμαχία του Γέροντα (1824) ο ελληνικός στόλος, με ναύαρχο τον Μιαούλη, αντιμετώπισε νικηφόρα τον ενωμένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο. Ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος αποσύρεται σε ασφαλές μέρος και το σχέδιό του στη θάλασσα αποτυγχάνει.

– Ο Ιμπραήμ αποβίβασε τον στρατό του στην Πελοπόννησο το 1825. Οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να τον εμποδίσουν επειδή ήταν διαιρεμένοι από τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Κολοκοτρώνης και άλλοι οπλαρχηγοί ήταν φυλακισμένοι. Ο υπουργός Εσωτερικών Παπαφλέσσας πρότεινε την αποφυλάκισή τους.

Ο ίδιος συγκέντρωσε στρατό και οχυρώθηκε στο Μανιάκι της Μεσσηνίας για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ.

Στη μάχη που δόθηκε σκοτώθηκε ο ίδιος και όλοι του οι άνδρες, δίνοντας ένα υψηλό παράδειγμα αυτοθυσίας.

 

 

 

 

 

Το φίλημα του Ιμπραήμ στο νεκρό Παπαφλέσσα. Λάδι. Ανδρ. Γεωργιάδη.

 

–  Μετά τη μάχη στο Μανιάκι, η κυβέρνηση έδωσε γενική αμνηστία. Διορίζει τον Κολοκοτρώνη αρχιστράτηγο.

Ο Ιμπραήμ καταφέρνει να καταλάβει την Τριπολιτσά και κατευθύνεται προς το Ναύπλιο.

Στην πορεία του για το Ναύπλιο αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, από τον Υψηλάντη.

Ο Κολοκοτρώνης καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τον στρατό του Ιμπραήμ, γιατί είναι καλά οργανωμένος από Ευρωπαίους αξιωματικούς και αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει με κλεφτοπόλεμο, κάτι που βοηθούσε την επανάσταση να διατηρηθεί.

Ταυτόχρονα, η  ελληνική κυβέρνηση ανέθεσε στο Γάλλο συνταγματάρχη Κάρολο Φαβιέρο να οργανώσει τακτικό στρατό.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

20-02-2017

Την Επανάσταση κλονίζουν εσωτερικές διαμάχες και συγκρούσεις (1823 – 1824)

Από την αρχή της Ελληνικής Επανάστασης το ζήτημα της εξουσίας και του ελέγχου του νέου κράτους, που επιθυμούσαν να δημιουργήσουν οι Έλληνες, προκαλούσε συχνά εντάσεις και διαμάχες μεταξύ των επαναστατημένων. Αρχικά την πολιτική εξουσία κατέλαβε η υπάρχουσα διοικητική αριστοκρατία : οι πρόκριτοι στην Πελοπόννησο και τα νησιά (πρόκριτοι και εφοπλιστές) και οι Φαναριώτες στη Στερεά Ελλάδα.
Οι συνεχείς επιτυχίες, ωστόσο, των Ελλήνων στο πεδίο της μάχης, έδιναν ιδιαίτερο κύρος και μεγάλη αίγλη στους οπλαρχηγούς, οι

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

οποίοι ζητούσαν μεγαλύτερη συμμετοχή στην εξουσία. Η αντίθεση των πολιτικών και όσων διέθεταν προεπαναστατικά εξουσία (πρόκριτοι, ιεράρχες, Φαναριώτες) και αυτών που διακρίθηκαν στις μάχες και θεωρούσαν αυτονόητο δικαίωμα τους τη συμμετοχή στα κοινά (οπλαρχηγοί, Φιλικοί), αλλά και οι τοπικές αντιθέσεις και οι προσωπικές φιλοδοξίες οδήγησαν τελικά σε εμφύλια διαμάχη. Πίσω από αυτές τις διαμάχες διαφαίνονταν ήδη τα διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα ανάμεσα στις προεπαναστατικές ομάδες εξουσίας (πρόκριτοι, πλοικτήτες, ιεράρχες, Φαναριώτες), τους Φαναριώτες και τους έμπορους, τους οπλαρχηγούς και τα σώματα των παλαιών κλεφταρματολών αλλά και τους αγροτικούς πληθυσμούς.
Αρχικά (φθινόπωρο 1823-καλοκαίρι 1824) συγκρούστηκαν δύο παρατάξεις με επικεφαλής τους Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αντιπρόεδρο του Εκτελεστικού και Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, πρόεδρο του Βουλευτικού. Όταν ο τελευταίος εξασφάλισε την υποστήριξη των ισχυρότερων προκρίτων της Πελοποννήσου και της Ύδρας, ο Κολοκοτρώνης αναγκαστικά υποχώρησε.
Κατόπιν (Ιούλιος 1824-Ιανουάριος 1825), ο Μαυροκορδάτος και οι Υδραίοι συμμάχησαν με τον Ιωάννη Κωλέττη, που επηρέαζε πολλούς

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος

οπλαρχηγούς της Στερεάς Ελλάδας, και απέκλεισαν τους Πελοποννήσιους από την εξουσία. Όταν οι τελευταίοι συνασπίστηκαν, στρατεύματα από τη Στερεά λεηλάτησαν τη βόρεια Πελοπόννησο αναγκάζοντας τους Πελοποννήσιους να συνθηκολογήσουν. Οι νικητές φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, που λίγο αργότερα δολοφονήθηκε. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης είδε το γιο του Πάνο να σκοτώνεται στην εμφύλια διαμάχη.
Στον εμφύλιο πόλεμο θα νικήσουν οι πολιτικοί και οι κοινωνικές ομάδες των Φαναριωτών και των πλούσιων εφοπλιστών των νησιών. Η δυσάρεστη συνέπεια θα είναι η Επανάσταση να στερηθεί έμπειρων και ικανών οπλαρχηγών, όπως ο Κολοκοτρώνης.
Τα δύο αυτά χρόνια της σύγκρουσης των Ελλήνων μεταξύ τους αποδυνάμωσαν τον επαναστατικό  Αγώνα και μάλιστα σε μια κρίσιμη στιγμή που οι Οθωμανοί Τούρκοι οργανώνονταν για να καταστείλουν την Ελληνική Επανάσταση. Ο σουλτάνος θα συμμαχήσει με τον πασά της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλυ με σκοπό να καταπνίξουν την Επανάσταση. Ο απελευθερωτικός αγώνας θα περάσει στην πιο δύσκολη και κρίσιμη φάση του, με τον κίνδυνο οι Έλληνες να ηττηθούν.
Τα πρώτα δάνεια της Ελλάδας
  • Στα χρόνια της επανάστασης, οι Έλληνες ζήτησαν και πήραν από τους Άγγλους, δυο δάνεια, συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών.
  • Το πρώτο,  το 1823 για 800.000 λίρες, από τις οποίες οι Έλληνες πή­ραν στα χέρια τους μόλις 278.000 λίρες.
  • Το δεύτερο, το 1825 για 2.000.000 λίρες και πήραν μόνο 816.000 λίρες. Η διαφορά κρατήθηκε από τους Άγγλους δανειστές, για προκαταβολές τόκων, έξοδα, προμήθειες των διαφόρων επι­τήδειων.
  • Το πρώτο δάνειο κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο πόλεμο για την εξαγορά των Ρουμελιωτών και την εξόντωση των καπεταναίων του Μοριά, και το μεγαλύτερο μέρος του καρπώθηκαν οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες.
  • Το δεύτερο δάνειο προοριζόμενο για τη δημιουργία τακτικού στρατού και σύγχρονου πολεμικού ναυτικού, χάθηκε σε κερδοσκοπικές παραγγελίες πλοίων, που δεν ήλθαν ποτέ στην Ελλάδα και σε μεσιτείες, αμοιβές και προμήθειες. 
  • Και την πιο κρίσιμη στιγμή της Επανάστασης οι Έλληνες σκοτώνονταν σε έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο σπαταλήθηκε ολόκληρο το πρώτο δάνειο.
  • Η Επανάσταση ηττήθηκε στρατιωτικά και χρειάστηκε η στρατιωτική επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων για να αποχωρήσουν οι Οθωμανοί και έτσι, η Ελλάδα δέθηκε στο άρμα της Αγγλίας.
  • Για τις 1.100.000 λίρες, που κι απ΄αυτές κάτι λιγοστές φτάσανε μέχρι την Ελλάδα, γιατί οι περισσότερες φαγώθηκαν από τους ναυπηγούς της Αγγλίας και της Αμερικής και το λόρδο Κόχραν, το ελληνικό κράτος χρωστούσε το 1854 στους Άγγλους  κεφαλαιούχους πάνω από…..οχτώ εκατομμύρια λίρες!
12-02-2017

Η πολιτική οργάνωση του αγώνα : Β΄ Εθνοσυνέλευση, 1823, Άστρος

Η Β’ Εθνοσυνέλευση (1823) συνήλθε στο Άστρος της Αρκαδίας. Στην Εθνοσυνέλευση αυτή ψηφίστηκε Σύνταγμα (αναθεωρήθηκε το προηγούμενο Σύνταγμα της Επιδαύρου) και αποφασίστηκε να καταργηθούν οι τοπικές κυβερνήσεις, προκειμένου να ενισχυθεί η κεντρική διοίκηση.

Ένα από τα σημαντικά σημεία της Δεύτερης Εθνοσυνέλευσης είναι η κατάργηση της αρχιστρατηγίας, απόφαση που αν και χωρίς αναφορά στο όνομά του, κατάργησε τη θέση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία. Αυτή η διακήρυξη αρχίζει με τις φράσεις:

«Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν. Ενώ δε αι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας Τούρκους εις άδου, και φρούρια απέκτησαν, και την επικράτειαν εξησφάλισαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων, αντηχήσας, διετάραξε το Βυζάντιον, ευτύχησε το έθνος να διακηρύξη εν Επιδαύρω κατά πρώτον ως έθνος, την ανεξαρτησίαν του, να νομοθετήσει και εθνικήν να καταστήση διοίκησιν».

Οι διαμάχες ανάμεσα στους προκρίτους και τους στρατιωτικούς για τον έλεγχο της εξουσίας οδήγησαν στη δημιουργία τριών πολιτικών κομμάτων: του Αγγλικού, που το υποστήριζαν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και οι Υδραίοι, του Γαλλικού, με τον Ιωάννη Κωλέττη και τους Ρουμελιώτες και του Ρωσικού, υπό την επιρροή του Κολοκοτρώνη και των οπλαρχηγών της Πελοποννήσου.

Μελέτη πηγής

Μελέτησε το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη

 

 

 

Σε ποιο γεγονός αναφέρεται εδώ ο Κολοκοτρώνης;

Πότε γίνεται ;

Ποια ήταν τα αντίπαλα κόμματα και ποιοι οι συσχετισμοί ;

Ποια πρόσωπα πήγαν με τον Κολοκοτρώνη και ποια με τους αντιπάλους του;

Γιατί ο Κολοκοτρώνης είναι απογοητευμένος από τη στάση του Μαυρομιχάλη;

Να επισημάνετε τα σημεία όπου :

α. οι δυο πλευρές εμφανίζονται αντίθετες

β. η μια πλευρά επιχειρεί να πείσει την άλλη με επιχειρήματα

γ. η μια πλευρά επιχειρεί να εκβιάσει την άλλη

δ. γίνονται υποχωρήσεις και συμβιβασμοί

Έχει αρχίσει εμφύλιος πόλεμος όταν εξελίσσονται αυτά τα γεγονότα ;

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

 

 

08-02-2017

Γλώσσα Στ΄ δημοτικού. Το μηχάνημα. Ευγένιος Τριβιζάς

Πιστεύετε ότι οι μηχανές βλάπτουν ή εξυπηρετούν τους ανθρώπους;

Προβληματισμός πάνω σε ένα ερώτημα

Τι ήταν οι Λουδίτες ;

Λουδισμός ή Λουδιτισμός (αγγλ. Luddism) είναι κίνημα που ξεκίνησε τον 19o αιώνα στην Αγγλία, από υφαντουργούς οι οποίοι εξεγέρθηκαν κατά των νεοκατασκευασθέντων μηχανημάτων της βιομηχανικής επανάστασης, που σκοπό είχαν τη μείωση του εργατικού προσωπικού και κατά συνέπεια την έκλειψη της εργασίας τους ως τεχνίτες. Οι Λουδίτες μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους από, χαμηλόμισθους και χαμηλής κατάρτισης, εργάτες που χειρίζονταν τους ηλεκτροκίνητους αργαλειούς, τις μηχανές ραψίματος και τις μηχανές γνεσίματος, κατέφυγαν σε εχθροπραξίες με την κυβέρνηση της Βρετανίας και τον βρετανικό στρατό, κυρίως από το 1811 μέχρι το 1813.

 

Η ακριβής προέλευση του ονόματος Λουδισμός και Λουδίτες είναι ασαφής, αλλά κυρίαρχη άποψη είναι ότι ονομάστηκαν έτσι από τον Νεντ Λουντ (Ned Ludd), ο οποίος λέγεται ότι έσπασε δυο μηχανές γνεσίματος το 1779.

Απεικόνιση του 1844 που δείχνει δύο άντρες να καταστρέφουν με σφυριά, μιας πρώτης μορφής, ηλεκτροκίνητο αργαλειό.

Τον Μάρτιο του 1811 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες επιθέσεις εξαγριωμένων εργατών σε εργοστάσια και βιοτεχνίες. Στόχος δεν ήταν κάποιος επιχειρηματίας ή εργοδότης, αλλά οι μηχανές που είχαν εισβάλει στην παραγωγική διαδικασία. Οι εργάτες πίστευαν ότι εξαιτίας τους θα έχαναν τις δουλειές τους. Οι επιθέσεις εναντίον των μηχανών έμειναν στην ιστορία για την αγριότητά τους. Οι εργάτες μουντζούρωναν τα πρόσωπά τους για να μην είναι αναγνωρίσιμοι και εισεβάλαν, κυρίως τις νύχτες, σε οποιαδήποτε παραγωγική μονάδα χρησιμοποιούσε μηχανές. Με τσεκούρια, σφυριά, βαριοπούλες και ό,τι άλλο μέσο διέθεταν, χτυπούσαν με μανία τις μηχανές μέχρι να τις καταστρέψουν εντελώς. Σε κάποιες περιπτώσεις έβαζαν φωτιά στα εργοστάσια. Οι επιθέσεις γενικεύτηκαν και οι εργάτες δημιούργησαν κίνημα. Το κίνημα των Λουδιτών που δραστηριοποιήθηκε στην καρδιά της Βρετανίας, στο Γιορκ, το Μάντσεστερ και το Νόττινχαμ, από το 1811 έως το 1816 με κορύφωση το 1812.

Η βιομηχανική επανάσταση ήταν σε εξέλιξη και οι σαρωτικές αλλαγές στο χώρο της παραγωγής είχαν τρομοκρατήσει την εργατική τάξη. Μέχρι το ξέσπασμα του κινήματος των Λουδιτών, είχαν σημειωθεί μεμονωμένες αντιδράσεις από μικροτεχνίτες και εργάτες, που είχαν περισσότερο το χαρακτήρα της προσωπικής αντεκδίκησης. Το 1811 όμως οι εργάτες κυρίως στην κλωστοϋφαντουργία, είχαν πειστεί ότι η εισαγωγή των μηχανών στην παραγωγή ήταν επικίνδυνη για το μέλλον τους και αποφάσισαν να αντιδράσουν.

Ο αριστοκράτης Λόρδος Βύρων στηλίτευσε τα μέτρα καταστολής εναντίον των Λουδιτών.

Τα μέλη του κινήματος των Λουδιτών έβρισκαν υποστηρικτές στην εργατική τάξη. Πολλοί αγρότες τους ακολούθησαν καταστρέφοντας και εκείνοι μηχανές. Ένας από τους συμπαθούντες των Λουδιτών ήταν και ο λόρδος Βύρωνας, ο οποίος το 1812, όταν η τότε κυβέρνηση κατέθεσε νομοσχέδιο για την αυστηρή τιμωρία τους, εκφώνησε λόγο υπέρ τους. Η υποστήριξη του Βύρωνα εκφράζεται και μέσα από το ποίημά του Ωδή προς τους Λουδίτες.

πηγές :

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

http://www.mixanitouxronou.gr/loudites-to-kinima-ton-ergaton-pou-espage-tis-michanes-ton-ergostasion-gia-na-min-afxithi-i-anergia-tous-kremagan-ke-tous-iperaspistike-o-lordos-viron/

07-02-2017

Αναπνευστικό σύστημα

Πόσο μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του ένας άνθρωπος κάτω από τη θάλασσα ;

Κάνε κλικ εδώ

(μην ξεχνάς, ότι είδες σε αυτό το βίντεο και ότι παρακολουθήσεις σε αντίστοιχα βίντεο ή ντοκιμαντέρ, είναι κατορθώματα αθλητών με υψηλότατες επιδόσεις που επιτεύχθηκαν μετά από πολλά χρόνια προπόνησης: σίγουρα εμείς δεν μπορούμε να τα μιμηθούμε και αν το επιχειρήσουμε βάζουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο!)

Τι σε εντυπωσιάζει σε αυτό το βίντεο;

Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που στερήθηκε ο δύτης  για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;

Ας θυμηθούμε λίγο τις βασικές γνώσεις που πήραμε από την ενότητα για το κυκλοφορικό σύστημα…

ΑΝΑΠΝΟΗ & ΥΓΕΙΑ

07-02-2017

Το τουρκικό σχέδιο (1822)

Οι Τούρκοι οργανώνονται για αντεπίθεση. Μια στρατιά θα κατέπνιγε την επανάσταση στη Δ. Ελλάδα και μια άλλη στην Ανατολική. Οι δύο στρατοί θα συναντιούνταν στην Πελοπόννησο όπου θα έφτανε και ο τουρκικός στόλος.

Η καταστροφή της Χίου

 Ο στόλος με αρχηγό τον Καρά Αλή κινήθηκε εναντίον της Χίου.

Χιλιάδες στρατιώτες αποβιβάστηκαν στο νησί και το κατέστρεψαν.

Λίγο αργότερα ο Κανάρης ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα στο λιμάνι της Χίου.

Ο τουρκικός στόλος εγκαταλείπει τα σχέδιά του.

 

Η μάχη στα Πέτα

     Μετά την εξόντωση του Αλή πασά ο Χουρσίτ αποφάσισε να καταπνίξει την επανάσταση στην Ήπειρο. Οι Έλληνες μαζί με πολλούς φιλέλληνες αντιμετώπισαν τους Τούρκους στο Πέτα, όπου και νικήθηκαν. Οι Σουλιώτες αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να καταφύγουν στα Επτάνησα. Μετά την ήττα στη μάχη του Πέτα, πολλοί Έλληνες που πήραν μέρος στη σύγκρουση κατέφυγαν στο Μεσολόγγι, το οποίο οι Τούρκοι πολιόρκησαν. Γρήγορα όμως έφτασαν ενισχύσεις στους πολιορκημένους  και λύθηκε η πολιορκία.

Η καταστροφή του Δράμαλη

      Αρχηγός της εκστρατείας στην Πελοπόννησο ορίστηκε ο Δράμαλης, που με τεράστια δύναμη έφτασε στο Άργος. Ο Κολοκοτρώνης τον αντιμετώπισε εφαρμόζοντας την τακτική της «καμένης γης», υποχρεώνοντάς τον να φύγει από το Μοριά. Κατά την υποχώρησή του στα Στενά των Δερβενακίων έγινε μια μεγάλη μάχη  όπου οι Τούρκοι ηττήθηκαν, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και λάφυρα. Η Επανάσταση εδραιώθηκε.

Αναλυτικά :

Το καλοκαίρι του 1822, οι αντιπαραθέσεις και οι διαφωνίες ανάμεσα σε προεστούς, φαναριώτες και οπλαρχηγούς είχαν οδηγήσει τους επαναστάτες στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου. Σε αυτό το κλίμα σύγχυσης και διάλυσης των επαναστατικών δυνάμεων, μια τεράστια στρατιά με επικεφαλής το Δράμαλη κατέβαινε προς την Πελοπόννησο. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έστειλε το παρακάτω γράμμα στην ελληνική κυβέρνηση :
«Σας στέλω 30.000 Τούρκους για να μονοιάσετε. Κάμετέ τους ότι θέλετε. Εγώ υπόσχομαι να μην αφήσω άλλους να περάσουν και αναλαμβάνω τον Σερασκέρ Χουρσίτ πασά».
Η είδηση της εισβολής του Δράμαλη στην Πελοπόννησο καθώς και η αναφορά στον τεράστιο στρατό του σκόρπισε τον πανικό. Απελπισμένοι οι χωρικοί εγκατέλειψαν τα χωριά τους αναζητώντας καταφύγιο στα βουνά. Η κυβέρνηση που έδρευε τότε στο Άργος αντί με το παράδειγμά της να δώσει θάρρος στον κόσμο δείλιασε και τα περισσότερα μέλη του Εκτελεστικού και του Βουλευτικού πανικόβλητα επιβιβάστηκαν σε δύο πλοία και ανοίχτηκαν στον Αργολικό Κόλπο για να γλιτώσουν.
Παράλληλα στο Άργος είχαν καταφύγει και ο Δ. Υψηλάντης με λίγους ατάκτους του, αλλά και οι πρόκριτοι της Κορίνθου που έντρομοι ανακηρύττουν τον Θ. Κολοκοτρώνη αρχιστράτηγο με απόλυτη ελευθερία δράσης. Μέσα σ΄ εκείνη την ατμόσφαιρα του τρόμου και της σύγχυσης δύο ιστορικές μορφές ξεχωρίζουν και επιβάλλονται, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Υψηλάντης λαμβάνοντας τη θαρραλέα απόφαση της άμεσης σύγκρουσης με τις δυνάμεις του Δράμαλη. Η δυνατή φωνή του Κολοκοτρώνη αντήχησε σ΄ όλη την Πελοπόννησο και χιλιάδες μαχητές άρχισαν να τον ακολουθούν. Την ημέρα που ο Δράμαλης στρατοπέδευσε στο Άργος ο Κολοκοτρώνης ξεκινούσε από την Τρίπολη έχοντας συγκεντρώσει πολυάριθμους ατάκτους που συνεχώς αυξάνονταν.
Κύριο πρόβλημα ήταν ο τεράστιος οθωμανικός στρατός σε αντίθεση με τις σχεδόν ανύπαρκτες ελληνικές δυνάμεις ατάκτων. Έτσι αναζητήθηκαν τρόποι που θα μπορούσαν να μειώσουν την ικανότητα του εχθρού. Πρώτη ενέργεια παθητικής άμυνας ήταν η τακτική της καμμένης γης, δηλαδή, η άμεση διαταγή να καούν όλα τα αγροτικά προϊόντα και οι καρποί του αργολικού κάμπου και να απομακρυνθούν όλα τα κοπάδια αιγοπροβάτων και των βοοειδών από την περιοχή.
Ο Δράμαλης φθάνοντας με το στρατό του στο Άργος αντελήφθη την ερήμωση του κάμπου. Ο τεράστιος στρατός του δεν μπορούσε να βρει τα απαραίτητα τρόφιμα ούτε ακόμα και νερό. Το καλοκαίρι του 1822 ήταν ιδιαίτερα ζεστό κι αυτό έκανε τις συνθήκες ακόμα πιο δύσκολες για το στρατό του Δράμαλη.
Ο Κολοκοτρώνης πρότεινε να περικυκλώσουν τους Τούρκους και έτσι ο Δράμαλης βρέθηκε αποκλεισμένος στην πεδιάδα της Αργολίδας. Αποφάσισε να επιστρέψει προσωρινά στην Κόρινθο και στα τέλη Ιουλίου του 1822, κινήθηκε προς τα Δερβενάκια, ένα στενό που ενώνει την Αργολική με την Κορινθακή πεδιάδα.
Οι Τούρκοι της εμπροσθοφυλακής μπήκαν στο στενό πέρασμα και όταν έφτασαν στην έξοδο δέχτηκαν τα πυρά των κρυμμένων Ελλήνων από όλες τις πλευρές. Οι μάχες κράτησαν τρεις μέρες και οι Τούρκοι είχαν τρομακτικές απώλειες, σε ανθρώπους, ζώα και υλικά. Η στρατιά του Δράμαλη ουσιαστικά διαλύθηκε.
Σύντομα η καταστροφή του Δράμαλη έγινε τραγούδι και θρύλος σε πολλά δημώδη ελληνικά τραγούδια:
Της Ρούμελης οι Μπέηδες και του Μωριά οι λεβέντες
Στο Ντερβενάκι κείτονται κορμιά δίχως κεφάλια…

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

06-02-2017

Η πολιτική οργάνωση του αγώνα : Α΄ Εθνοσυνέλευση, 1821, Επίδαυρος

«Το Ελληνικόν Έθνος…κηρύττει σήμερον…ενώπιον Θεού και ανθρώπων…την πολιτικήν αυτού Ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν»

  • Τι σου θυμίζει το απόσπασμα από το κείμενο ;

  • Ποιες φράσεις ή λέξεις σου θυμίζουν κάτι από όσα μελετήσαμε σε προηγούμενες ενότητες ;

  • Τι είναι το Σύνταγμα ;

 

Με την έναρξη της επανάστασης, συγκροτήθηκαν τοπικές κυβερνήσεις, στην Πελοπόννησο, στην Ανατολική Στερεά και στη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Όμως έτσι, ήταν αδύνατον να οργανωθεί ο αγώνας. Το Δεκέμβριο του 1821 πραγματοποιήθηκε στην Επίδαυρο η Α΄ Εθνοσυνέλευση. Εκεί συγκεντρώθηκαν οι εκπρόσωποι της Πελοποννήσου, της Στερεάς Ελλάδας και των νησιών, προεστοί, λόγιοι και ιερωμένοι στην πλειοψηφία τους. Αντίθετα, ο Δημήτριος Υψηλάντης και οι σημαντικότεροι ρουμελιώτες και πελοποννήσιοι οπλαρχηγοί απουσίαζαν.

Η Α΄ Εθνοσυνέλευση :

  • Ψήφισε το πρώτο Σύνταγμα της Επανάστασης. H σημαντικότερη πράξη της εθνοσυνέλευσης υπήρξε το Προσωρινό Πολίτευμα της Eπιδαύρου, το πρώτο δηλαδή σύνταγμα των επαναστατημένων Ελλήνων, στο οποίο προτασσόταν η Διακήρυξη της Aνεξαρτησίας. Tο Προσωρινό Πολίτευμα που αποτελεί έργο του Ιταλού B. Γκαλλίνα αποπνέει τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές αρχές των γαλλικών επαναστατικών συνταγμάτων (1793 και 1795), καθώς και του συντάγματος των H.Π.A. (1787).  

  • Κήρυξε την ανεξαρτησία των Ελλήνων.

  • Εξέλεξε δύο πολιτικά σώματα : τη βουλή (βουλευτικό) με πρόεδρο το Δημήτριο Υψηλάντη και την κυβέρνηση (εκτελεστικό) με πρόεδρο τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

Από την πρώτη Εθνοσυνέλευση

Στην Εθνοσυνέλευση επικρατούν οι προεστοί και οι Φαναριώτες. Στο εξής,  ανώτατη αρχή του αγώνα δεν είναι η Φιλική Εταιρεία.

Άλλωστε καμιά αναφορά δεν γίνεται στα κείμενα της Α΄ Εθνοσυνέλευσης στη Φιλική Εταιρεία. H οργάνωση που είχε προπαρασκευάσει την επανάσταση είχε τεθεί οριστικά στο περιθώριο.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

01-02-2017

ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ